Comeback! Tempo doet er niet toe.....

Vanochtend fietste ik van Hans zijn huis terug naar mijn huis. Ik fietste over de Middenweg met zware benen van gisteravond. Nu scheen het zonnetje vriendelijk en was de wind slechts matig.

De Middenweg zag eruit alsof er niets gebeurd was.

In mijn hoofd klonken echter de echo’s van alle aanmoedigingen nog door. En de glimlach die ik op mijn gezicht voelde werd alleen maar groter.

Hier werd het zwaar en begon de vermoeidheid toe te slaan.

Al fietsend begon het mijmeren. Ik fietste langs het NAP gebouwtje waar gisteravond de eerste lopers al gingen wandelen. Dat bracht me in herinnering terug naar de Alkmaar city run van 2016. Dat was het allereerste evenement waar ik aan mee deed. Ik werd toen al 7 jaar geplaagd door een hardnekkige peesblessure. Ik had al van alles geprobeerd. Dan ging het even goed, maar zodra ik weer lekker in de opbouw was met hardlopen, schoot de pijn er zomaar weer in. Ik kon toen nog geen 5 km achter elkaar hardlopen, maar had me lang van tevoren al opgegeven voor deze run. Samen met mijn dochter, zoon en mijn broer deden we mee. Mijn allereerste evenement!

Na 1 km wilde ik eigenlijk al eventjes gaan wandelen, maar er stonden zoveel mensen langs de kant om aan te moedigen, dat ik het wel erg suf vond om zo snel al te gaan wandelen. En uiteindelijk heb ik toen de volledige 5 km achter elkaar kunnen hardlopen in een tijd van 41:46. Gelukkig ruim binnen de limiet van 45 minuten en niet als laatste.

Vroeger was ik veel sneller. Toen zat ik ergens tussen de 25 en 30 minuten. Geen precieze tijden, want dat was tijdens familie trainingsrondjes in het bos.

Dus ergens voelde ik frustratie omdat ik wist dat ik het sneller zou moeten kunnen, en tegelijkertijd was ik er heel trots op dat ik dit nu had bereikt.

Ik nam me voor om het ooit nog een keer te rennen en dan sneller.

Zo’n driekwart jaar later zwikte ik mijn andere enkel om met een kneuzing tot gevolg en vervolgens dystrofie. Na 10 maanden aanmodderen, kwam ik bij Heliomare terecht en leerde ik alles over dystrofie tijdens een revalidatie traject. Ik kreeg hier ook looptraining bij en voelde me zo gelukkig dat ik weer kon hardlopen! De peesproblemen aan mijn linker enkel speelden soms nog op, maar nu wist ik beter hoe ik daar mee om moest gaan en een verbetering van looptechniek gaf ook een verbetering op die problemen. Een paar maanden later kon ik de 5 km weer achter elkaar lopen en sneller dan die tijd toen in 2016.

In 2022 haalde ik mijn persoonlijk record op de 5 km: 24:43! Daar ben ik nog altijd super trots op.

Fast forward naar begin januari dit jaar. De inschrijving van de Heerhugowaard city run ging open. Ik was nog maar net begonnen met hardlopen na de revalidatie van mijn gebroken enkel. Ik vond het best een beetje spannend of ik de 5 km al zou kunnen halen in 3,5 maand tijd voor opbouw vanaf 0. Maar al zou ik nog af en toe even moeten wandelen, dan was het vast wel haalbaar binnen de toegestane limiet. Het leek me heel erg leuk om eindelijk weer eens mee te kunnen doen met een evenement. Hans wilde me vergezellen en dus gaf hij ons op voor de 5 km.

Tempo deed er niet toe……..

Al snel zei Hans dat hij dacht dat ik de 5 km wel in 30 minuten zou kunnen halen. Ik wist het niet. Ik wilde vooral de tijd en het tempo loslaten, want dat is niet belangrijk. Belangrijkste is om te kunnen genieten van het lopen. Vervolgens om het blessurevrij uit te kunnen lopen binnen de toegestane limiet.

Op een gegeven moment liep ik 5x 1 km met tussendoor een wandelpauze. Toen zag ik naderhand dat ik die hele loop in 44 minuten had gelopen, dus toen had ik er alle vertrouwen in dat het uitlopen binnen de toegestane limiet zou gaan lukken.

Bijna 6 weken geleden (2 maanden na de start van het hardlopen), liep ik onverwachts 5 km achter elkaar en dat al in 32 minuten! Toen kreeg ik het gevoel dat Hans nog wel eens gelijk zou kunnen krijgen.

En toch wilde ik het tempo nog loslaten. Het doet er niet toe……..

Maar ja, geleidelijk begon ik ook tijdens de trainingen bij The Athlete club weer meer tempo te halen. Korte stukjes weliswaar, maar het kwam echt weer terug. Het gevoel voor tempo maken ook weer. En hoe heerlijk het voelt voor mijn lijf om even te kunnen knallen!

En zo kwam toch ook de wens naar boven om deze Heerhugowaard city run binnen de 30 minuten te gaan lopen. Dit evenement was de comeback naar loopevenementen sinds de breuk van de enkel. Hoe gaaf zou het dan zijn als het meteen ook nog in een prachtige tijd kan?

Tempo doet er niet toe………..

En toch had ik nu het plan om te starten op 5:55 minuut per kilometer en als dat goed zou gaan, zou ik de laatste 2 km proberen te versnellen. Hans zou me hierin pacen.

Gistermiddag fietste ik naar Hans zijn huis, door de regen over de Middenweg. Ik zag alle voorbereidingen en werd al helemaal een beetje zenuwachtig. Wat gek zeg!

De wind was flink aan het toenemen en toen we samen van zijn huis naar het Strand van Luna fietsten was de wind zeer krachtig met heel harde windstoten. We parkeerden de fietsen in de luwte en ik zag een stukje verderop een paar Dixies omvallen door de wind.

Oef, de wind was wel heel krachtig…….misschien deden we er verstandig aan om wat langzamer te starten aangezien we het eerste stuk wind tegen zouden hebben.

In het startvak voelde ik de spanning stijgen en ik merkte dat ik er echt zin in had om te lopen. De regen was opgehouden en het begon al flink donker te worden.

Midden in de grote drommen mensen, hadden we iets minder last van de wind.

En daar vertrokken we.

De wind was pittig, maar ik had eerlijk gezegd veel meer last van de drommen mensen. Met al die drukte viel het niet mee om in te halen en een fijn tempo te pakken. We vertrokken iets te snel, namen wat gas terug en begonnen geleidelijk anderen in te halen. Tot mijn grote vreugde merkte ik dat ik de soepelheid en wendbaarheid van even versnellen, vertragen, even naar links even naar rechts, om in te halen, nog steeds goed bezat! En wat geeft het inhalen van anderen een goed gevoel!

Al gauw kwamen we bij het NAP gebouwtje waar we de eerste lopers zagen die al gingen wandelen. Niet veel verder was de plek waar The Athlete Club alle clubleden stonden aan te moedigen. Toevallig liepen we toen net langs 2 andere clubgenoten. Even vertragen, zwaaien en door met een versnelling.

Toen van de Middenweg een veel smaller fietspad op. Dat hield op. Veel mensen in de weg. Langzame lopers die helemaal links bleven lopen en amper aan de kant gingen. Hans baande de weg veelal vrij voor mij, maar soms moest ik toch nog even roepen om wat ruimte te krijgen.

Vervolgens de brug onderdoor en niet veel later linksaf het donker in. Hier was geen verlichting en dat vond ik toch wat lastiger. Maar geleidelijk kwam hier wel wat meer ruimte en ik liep voor mijn gevoel heel soepel en lekker.

2 km, tot zover geen problemen.

Daar doemde de brug op, prachtig verlicht. Mooi om te zien. En zo waren we aan de voet van de brug aangekomen. “Takketakketak”, hoor ik in de gedachten de trainer nog zeggen toen we afgelopen dinsdag deze brug in de training meenamen. “Met korte pasjes de brug aanvallen! Niet op kracht maar je als het ware voorover laten vallen!”. Makkelijker gezegd dan gedaan. De korte pasjes lukten me goed en voor ik er erg in had, was ik al bovenop de brug. Wat een heerlijk gevoel.

Hans vloog de brug ook weer af, maar dat wilde ik iets rustiger doen. Ik ben altijd al een voorzichtige afdaler geweest en dat is alleen maar versterkt sinds mijn val op een steil pad.

Hans hield het tempo in de gaten en hield me op de hoogte van hoe snel we liepen. We zaten al ruim onder de geplande 5:55 en het voelde nog steeds heel goed.

Het laatste stukje voor we terug op de Middenweg waren hadden we de wind schuin tegen en Hans probeerde me hier uit de wind te zetten. Even iets tempo terug schroeven om op de Middenweg weer gas te geven. Weer zwaaien bij het TAC punt en versnellen. Dit is bekend terrein voor ons, dat scheelde veel. Door het beruchte kilometertje wat we daar vaak moeten lopen tijdens de trainingen, wisten we goed hoe lang het was. Nu hadden we wind mee en we vlogen voor mijn gevoel. Hans schuin voor me. “5:05”, riep hij. Wat? Zo snel?

Nu volhouden.

Ik was al flink aan het hijgen en mijn hartslag was hoog, maar het ging nog goed. Inmiddels zaten we op 3,5 km en mijn benen begonnen zwaarder aan te voelen. Nu kreeg ik het zwaar. En ik genoot ervan! Ik genoot ervan om mijn lijf weer zo flink aan het werk te kunnen zetten. Ik genoot van wat er lukte. Ik genoot omdat ik wist dat ik het vol zou kunnen houden. Ik voelde mijn kracht!

Er stonden vrij veel mensen aan de kant om ons toe te juichen en aan te moedigen. Ik hoorde iemand mijn naam noemen. En ik genoot en ik vloog.

4 km

Daar kwam het punt om linksaf te slaan. Dat liep ook lekker. We liepen al een tijdje achter een klein groepje wat de hele Middenweg hetzelfde tempo had. Weer linksaf. Eentje van dat groepje wilde versnellen, de rest kon niet meer. Ik nog wel. Ik versnelde, haalde in en Hans volgde, liep me voorbij en trok er nog een beetje extra aan. Dat was net iets teveel. Ietsje terug in tempo, maar niet teveel. Dat lukte. Hijg, hijg.

De laatste bocht om. Wind tegen. Ik hoorde alle omstanders, ik hoorde ergens mijn naam en gaf nog even gas voor het allerlaatste stukje tot de finish! Met Hans half achter me en half naast me, kwamen we over de lijn van de finish. Dit keer niet hand in hand, want daar was de ruimte niet voor, maar dat maakte niet uit. We hadden het gehaald! Binnen de 30 minuten, maar hoeveel precies wist ik nog niet. Oh ja, horloge uitzetten! 27:53 zag ik op mijn horloge! Wauw, binnen de 28 minuten! Wat een feest!

Ik vloog Hans in de armen, dankbaar voor het feit dat we eindelijk weer samen een evenement hadden kunnen lopen! Mijn comeback! En wat voor een! Met een chiptijd van 27:38 (en gemiddelde snelheid van 5:29 minuut per kilometer) heb ik boven mijn eigen verwachting gelopen!

Ik had zelfs nog energie over (of het was puur adrenaline?) om wat danspasjes te maken van vreugde. Hoe blij kun je zijn? Nou, super blij!

Tempo doet er niet toe….

En toch is het zo fijn en zo leuk om hierin je grens te zoeken. Wat is er mogelijk? Wat kan mijn lijf vandaag? Die grens voelt zeer oncomfortabel en daar zit juist de grote voldoening. Dat oncomfortabele gevoel opzoeken en verdragen en daarin dan ook weer niet te ver gaan.

Het maakt dan niet uit of je een heel snelle loper bent of een minder snelle loper. Als je jouw grens kunt opzoeken en een beetje kunt oprekken geeft dat zo’n geweldige voldoening en dan heb je een geweldige prestatie geleverd!

En heel eerlijk, als ik dan naderhand zie dat ik van de 637 vrouwen die meededen op plek 89 ben geëindigd voel ik me wel bijzonder trots. En dat op mijn mooie leeftijd van 54.

Nu lekker bijkomen en nagenieten.

En dan ga ik verder in de opbouw naar de 10 kilometer. Laat de evenementen maar weer komen!