In de ban van een nest koolmezen!

Terugkijken op een heel mooie week wat betreft hardlopen. Het begon afgelopen maandag. Hans Rempt vroeg me wat ik wilde op mijn verjaardag. Ik wilde heel graag weer eens een keertje op het strand hardlopen. Dat was al zo lang geleden! Mijn plan was om er een waar verjaardagsloopje van te maken: 5,5 km voor de 55 jaar die ik geworden ben. Hans wilde me graag mee uiteten nemen, dus het plan was om een lekker rustig loopje ervan te maken, dan even wat droogs en schoons aantrekken en een hapje eten in een strandpaviljoen. Leuk plan, ware het niet dat het erg koud was met harde wind en fikse buien. Het zou fijner en comfortabeler zijn geweest als we even 2 rondjes, redelijk beschut, door het park hadden gelopen, gedoucht en dan ergens waren gaan eten.Maar wij gaan niet altijd voor fijn en comfortabel. Dus we gingen gewoon naar het strand voor ons originele plan. Onderweg in de auto reden we door een gigantische hagelbui. Daarna regende het nog even flink en toen we de auto geparkeerd hadden werd het droog. We liepen naar het strand en de wind was hier een stuk heftiger. We liepen eerst tegen de wind in. De zee was onstuimig, de wind hard en om ons heen donkere, dreigende wolken. En ook zon! Het was flink ploeteren tegen de wind in en een gesprek was amper mogelijk. Af en toe keken we elkaar aan en zagen we een brede grijns op elkaars gezicht. Ik genoot en Hans duidelijk ook! De dreigende wolken kwamen dichterbij, maar ons keerpunt ook. Ik rekende er op dat we nog een flinke bui over ons heen zouden krijgen. Eenmaal omgekeerd hadden we de wind in de rug en ging ons tempo flink omhoog! Wat een groot verschil kan harde wind toch maken. We vlogen terug en zaten voor mijn gevoel zo op de gewenste 5,5 km. Daarna nog even rennend naar de auto om onze tassen met droge kleding te pakken en op een drafje naar het paviljoen waar we gingen eten. Eenmaal binnen barstte de bui los. Wat een mazzel! Dit was zo'n heerlijke loop in ruige weersomstandigheden die ons bij blijft.

Vanochtend fietste ik van Hans zijn huis terug naar mijn huis. Ik fietste over de Middenweg met zware benen van gisteravond. Nu scheen het zonnetje vriendelijk en was de wind slechts matig.

De hevige regen sloeg in vlagen tegen het keukenraam.

Eindelijk! Bijna 5 maanden nadat ik mijn enkel brak, was dan vandaag het langverwachte moment daar.

Slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel.

Afgelopen donderdag: ik sta op het punt om naar bed te gaan als ik hoor dat er buiten 2 katten aan het vechten zijn. Zonder er echt over na te denken, loop ik naar buiten om ze weg te jagen. Ik heb geen zin in kattengejank als ik wil gaan slapen.

Natuurlijk had ik het kunnen weten.

Het is vandaag precies 2 maanden geleden dat ik mijn enkel brak.

Gisteren was het zover. De controle afspraak in het ziekenhuis waar ik zo naar heb uitgekeken en wat ik tegelijkertijd ook een beetje vreesde.

Dit blog is niet om te klagen.

Hans en ik waren uitgenodigd voor een feest.