Een jaar na pech of geluk.

Afgelopen dinsdag was het precies een jaar geleden dat ik uitgleed over rollende stenen op dat mooie en steile pad naar beneden en tijdens die actie mijn kuitbeen bij mijn linker enkel brak.

En woensdag dan precies een jaar geleden dat we terug naar huis reisden en we autopech onderweg kregen.

Twee dagen daarna schreef ik mijn blog pech of geluk? Het is maar hoe je ernaar kijkt.

Een jaar later kijk nog steeds met een groot gevoel van dankbaarheid terug op die dagen.

Ja, we hadden even veel pech bij elkaar. En daarnaast ook veel geluk.

Het is een thema die me enorm boeit.

Ik had het geluk dat de breuk stabiel was en dus niet geopereerd hoefde te worden. Met gips kon het goed genezen. Ik had daarbij de pech dat het warm was en mijn voeten en onderbenen opzwollen door die warmte. Daarbij kreeg mijn vaat- en lymfestelsel teveel druk en belasting onder het gips.

Ik had de pech dat mijn voet, enkel en onderbeen flink gezwollen uit het gips kwamen en meteen al dystrofie verschijnselen vertoonden. Ik had het geluk dat ik goed wist hoe ik hiermee om moest gaan.

Ik had de pech dat het herstel iets langer duurde dan gemiddeld. Vooral de fase voor ik mijn linker voet en enkel weer volledig kon belasten. Daarna had ik het geluk dat het verdere herstel en de opbouw juist weer heel snel ging.

Ik heb lang moeten wachten voor mijn gevoel voor ik eindelijk met hardlopen mocht starten. Dat voelde toen als pech. En achteraf gezien was dat juist een groot geluk. Hierdoor kon ik juist goed en snel opbouwen.

Ruim 3 weken geleden rende ik mijn eerste halve marathon weer sinds de breuk. Een prachtige mijlpaal waarvan ik al vrij snel na de breuk had ingeschat die ongeveer een jaar na de breuk te kunnen halen. Ik heb het grote geluk dat dit inderdaad zo is gelukt! En nog mooier, afgelopen zondag liep ik alweer de derde halve marathon.

Zit ik dan nu alweer op het niveau van voor de breuk?

Nee, dat nog niet. Toen voelde het relatief makkelijk om elke zondag een halve marathon te lopen. Nu nog niet.

Toen kon ik 30 km hardlopen. Daar zit ik nu nog redelijk ver van af.

Toen kon ik in korte afstanden best een hoge snelheid halen. Mijn record op de kilometer staat op 4 minuut en 23 seconden. Die heb ik vorig jaar eind juni gehaald.

Nu begin ik weer een beetje in de buurt te komen. We doen het beruchte kilometertje vaak als afsluiter van een training bij The Athlete Club en een paar trainingen geleden haalde ik 4 minuut en 46 seconden. Daar voelde ik me weer erg trots op.

Ik begin dus echt steeds dichter bij mijn oude niveau te komen en dat voelt als een heel groot geluk!

Ik realiseer me heel goed dat ik heel veel geluk heb dat ik een lichaam heb dat dit allemaal kan en aankan. Veel mensen hebben die mazzel niet.

Pech en geluk.

Het loopt vaak door elkaar. Het kan mooi naast elkaar bestaan.

Voor mijn gevoel is het leven vaak een kwestie van pech hebben of geluk hebben. Welke kaarten heb je voor dit leven getrokken? Dat hebben we niet in de hand.

We hebben wel een deel in de hand.

We kunnen door een gezonde leefstijl onszelf fit houden en minder vatbaar voor ziektes. En ondanks dat, kan er altijd wat gebeuren.

We kunnen door ons gezonde verstand te gebruiken onszelf vaak behoeden voor onheil. En ondanks dat, kan er altijd wat gebeuren.

Dan is het vooral de kunst hoe je omgaat met datgeen wat je overkomt. En dat is zeker niet altijd makkelijk.

Neem afgelopen zaterdag. Ik bleek een wespennest in mijn schuur te hebben. Ik wilde al op zoek gaan naar een ongedierte bestrijder, maar Hans wilde met zijn heerlijke ADHD brein het nest wel even weghalen. Allebei dachten we niet echt na over de mogelijke consequenties. Allebei zijn we gaan handelen in het moment zonder eerst wat meer onderzoek te doen.

Oerstom natuurlijk. Maar ja, ook dat gebeurt soms.

Hans heeft dat ‘geintje’ flink moeten bezuren. Hij werd maar liefst 7 x gestoken door de wespen en kreeg vervolgens een anafylactische reactie. We belandden eerst op de huisartsenpost en vervolgens werd hij met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht.

Als ik het zo schrijf, klinkt het heel dramatisch. Het was ook heftig, maar een flinke dosis adrenaline uit een epi-pen van de huisartsenpost, maakte dat de situatie snel stabiliseerde en vervolgens snel herstelde. De rit met de ambulance naar de spoedeisende hulp was protocol, uit voorzorg. Het blijkt namelijk (wisten we ook veel later pas) dat de adrenaline die de reactie tegenhoudt, snel verdwijnt en dan zou de reactie weer kunnen terugkomen. Na een paar uurtjes observatie, mocht Hans gelukkig weer met me mee naar huis, alle zwellingen en uitslag weer volledig verdwenen!

Dit was dus duidelijk een geval van een deel zelf in de hand hebben (de ‘niet zo handige’ actie om zelf het nest te willen verwijderen), een deel pech (7x gestoken worden wat teveel gif was voor Hans zijn lijf om nog aan te kunnen) en een heel groot deel geluk. Geluk dat de reactie zich langzaam ontwikkelde. Daardoor kregen we tijd om enigszins te kunnen ‘schakelen’. Daardoor hadden we genoeg tijd om naar de huisartsenpost te gaan voor het echt ernstige vormen aannam. En daar werd meteen super snel en goed gehandeld.

Geluk ook dat Hans zo snel herstelde dat hij op zondag gewoon met me mee liep met onze, inmiddels weer (bijna) wekelijkse, halve marathon. En ’s avonds konden we gewoon volgens onze planning naar een leuk concert.

Het was enorm balen toen het hem overkwam. Het was echt een heftige en angstige ervaring.

Daarnaast moesten de plannen, die we allebei hadden, afgezegd worden. Ook enorm balen.

Vervolgens dringt dan langzaam het besef door dat dit ook voor de langere termijn gevolgen heeft. Vanaf nu moet Hans continu een epi-pen bij zich hebben, voor het geval hij weer een anafylactische reactie krijgt. Ook dat is echt balen.

Het kan zijn dat het goed gaat, als hij opnieuw gestoken wordt. Het kan ook zijn dat het dan meteen flink mis is. We hopen hier voorlopig niet achter te komen. Met andere woorden, we hopen dat Hans de eerst komende jaren niet meer gestoken wordt door een wesp.

Als je dan hoort dat een nichtje van een kennis al van heel jongs af aan heftig allergisch is voor diverse voedingsmiddelen, en waarvan de ouders allebei continu een epi-pen mee hebben voor hun dochtertje, dan prijs ik ons weer gelukkig.

Dat balen hoort erbij. Dat moet denk ik ook gevoeld en doorvoeld worden in plaats van weggestopt. Even rouwen om het beeld, de ideeën, de plannen die je had, los te moeten laten. En dan weer kijken naar je geluksmomenten en naar wat wél kan.

Pech en geluk. Het blijft in ieder geval een heel boeiend thema!