Vakantie!

Op vakantie gaan is heerlijk!

En ook een beetje spannend.

We willen graag dat alles perfect gaat. En dat gaat het eigenlijk nooit.

Er is zoveel wat er mis kan gaan en daar denk ik van te voren ook best (te) veel over na. Dan moet ik mezelf telkens blijven zeggen: “Het kan ook goed gaan!”

Vorig jaar ging het grootste deel super goed, maar brak ik op de laatste dag het kuitbeen bij mijn enkel.

Twee jaar geleden kreeg mijn hond een TIA.

Drie jaar geleden ging mijn rechter oog vlak voor de vakantie ineens heel onscherp zien. Dat maakte het autorijden te vermoeiend en daardoor moesten we onze autotrip naar Italië afblazen en een alternatief bedenken (is wel goed gelukt).

Vier jaar geleden had ik een super leuke vakantie in Engeland, maar zat mijn dochter totaal niet goed in haar vel.

Vijf jaar geleden moesten we nog testen op Covid en rekening houden met wat restricties, kreeg ik een scheur in het dak van de tent op dag 1, lekte mijn gasslang en hadden we veel regen.

Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Gelukkig ging het grootste deel van al die vakanties goed en heb ik er veel goede herinneringen aan.

Maar ja, een ongelukje zit in een klein hoekje en pech hoort gewoon ook bij het leven.

Het bevordert wel je flexibiliteit en je oplossingsgerichte vermogen.

Dit jaar waren er veel mensen die goedbedoeld zeiden dat ik deze keer maar beter niet mijn enkel moest breken. Nee, dat was ik niet van plan nee. Dat was ik vorig jaar echter ook niet van plan.

Vol goede moed ging ik ondanks mijn ‘zorgen’ natuurlijk toch op pad. Met mijn oude auto naar het prachtige Oostenrijk. 1000 km rijden en ik als enige chauffeur. Mijn zoon ging met me mee, maar heeft zijn rijbewijs nog niet.

Gelukkig is hij wel de beste bijrijder!

Hans was al twee dagen eerder vertrokken met zijn zoons.

We hadden dit jaar een hele logistieke puzzel met elkaar. Zijn oudste zoon wilde namelijk al na een week weer naar huis reizen, dit ivm zijn verjaardag.

Mijn dochter en zoon hadden maar 1 week overlap van vakantie en wilden allebei mee.

Dus mijn dochter kwam ruim een week later aan.

We gingen naar het Stubaital en hadden bedacht om onderweg een nachtje op een camping te gaan staan. Hans liep er als eerste tegenaan dat alle campings langs de route, die op een mooie afstand lagen, compleet volgeboekt waren. Hij moest uitwijken naar een hotel.

Mijn zoon en ik zijn ook gaan zoeken en liepen tegen hetzelfde probleem aan. Gelukkig was mijn zoon zo handig om ook iets verder van de route af te zoeken en toen (met slechts een half uur omrijden) vond hij een kleine, mooi gelegen camping bij een boerenbedrijf in (voor ons gevoel) the middle of nowhere.

Dag 2 moest mijn auto flink aan de bak, want toen moesten we een bergpas over. Dat ging gelukkig goed, alhoewel mijn auto heel langzaam omhoog kroop en bij het afdalen begon te stinken van het remmen op de moter.

Gelukkig waren we al zover gevorderd op de eerste dag dat we op dag 2 al na 2 uur rijden op de camping aankwamen. Daar werden we liefdevol opgevangen door Hans en zijn jongens.

We konden de tent nog opzetten en inrichten voor de eerste onweersbui losbarstte.

We hebben twee prachtige weken gehad. Het weer was elke dag mooi en warm, en vaak aan het eind van de dag wat regen- en onweersbuien. Een enkele keer kwam dat vroeg, en een enkele keer pas heel laat. We hebben ook dagen gehad die compleet droog verliepen.

De treinreizen van ons beider oudsten verliepen voorspoedig.

We hebben grotendeels kunnen doen wat we wilden doen en veel van de mooie natuur kunnen beleven. Wat zijn de bergen toch machtig imposant!

Hoogtepunt van deze vakantie was mijn tweedaagse wandeling met hut overnachting die ik samen met mijn dochter en zoon deed in de laatste week. Even met z’n drieën een geweldig avontuur aangaan. Wat lag deze hut op een waanzinnig mooie plek, met geweldig uitzicht! Echt fantastisch.

We hebben alle drie volop genoten van deze tweedaagse.

De terugreis, waarbij de auto nog zwaarder beladen was aangezien we nog een extra persoon mee hadden met haar tas, en we te maken kregen met enorme hitte (38 graden!), ging gelukkig ook goed. Het oude autootje heeft alles prima gedaan.

Dit klinkt als de perfecte vakantie en in veel opzichten voelt dat ook zo. Dat voelt als een heel groot cadeau na afgelopen jaren.

Ging er dan niets mis?

Natuurlijk wel.

Met zoveel verschillende mensen in ook nog eens verschillende samenstellingen moesten er ook wat concessies gedaan worden. Daar had de een wat meer moeite mee dan de ander.

Er was wel eens iemand chagrijnig, wat soms een grote stempel drukte op de sfeer.

Mijn zoon had het topje van zijn ringvinger flink bezeerd, waarmee we toch even langs een arts moesten. Gelukkig waren de wondjes oppervlakkig en bleek het bot niet gebroken. Toch wel even heel erg vervelend voor hem.

Ik werd zelf flink geconfronteerd dat ik me nu veel angstiger voelde met wandelen en hardlopen. Vooral tijdens het afdalen over smalle, steile paadjes (vooral met losse steentjes). Ik ben me nu veel bewuster van hoe snel een val grote gevolgen kan hebben, dat ik daardoor erg voorzichtig en te gespannen liep. Daardoor had ik veel meer tijd nodig dan voorheen en dat betekende dat ik niet alles kon doen wat ik wilde. Dat was een keer flink frustrerend. Ik wilde die dag graag mee met mijn dochter en zoon naar een hut. We hadden al een prachtig stuk geklommen langs een waterval, over een feeëriek bospad naar een werkelijk prachtige en sprookjesachtige vallei. De hut was nog eens ruim 300 meter steil klimmen.

Het weer was niet stabiel en ik realiseerde me dat dit te riskant was omdat, als het om zou slaan, ik niet snel kon afdalen. Hans zijn jongste zoon wilde niet verder omdat hij moe was, dus ik heb toen besloten om bij zijn zoon in de prachtige vallei te blijven wachten. Daardoor kon Hans mee met mijn dochter en zoon. Voor hem super leuk (en dat is hem uiteraard enorm gegund).

Voor mij op dat moment frustrerend. Toen ik me vervolgens realiseerde dat mijn toegenomen angst het enige is wat me nu nog beperkt sinds de val van vorig jaar en dat ik dus heel erg veel wèl kan, zakten die frustraties af en heb ik daar vervolgens geen last meer van gehad.

En zo was de vakantie eigenlijk wel perfect. Perfect met de kleine imperfecties die ook weer mooie lessen in zich hebben.

En dat ik weer uren achter elkaar kon wandelen en via steile paadjes 1200 meter kon klimmen, dat ik weer samen met Hans kon hardlopen (geen trailpaadjes dit keer), zelfs een klim van 600 meter in 10 km afleggen, dat is puur geluk!