Eindelijk weer een halve marathon!

28-06-2026

Hans Rempt en ik moesten voor vandaag de keuze maken tussen heel vroeg opstaan om de warmte voor te zijn, maar dan flink tekort slaap hebben, of genoeg slaap en dan in de warmte lopen.

We kozen voor het laatste. En we waren ook nog eens traag op gang dus het was al 8.50 u voordat we vertrokken.

Het voelde aanvankelijk een stuk koeler aan dan gisteren, maar al na een paar honderd meter merkten we dat 25 graden evengoed nog flink warm is om te rennen. We hadden veel water bij ons en probeerden waar het kon wat schaduw te pakken.

Na een wat moeizaam begin, liepen we een tijd best heel lekker. We liepen onder andere over de Achtergeest en dat voelde vrij koel met alle schaduw van de talrijke bomen. Dat maakt echt veel verschil. Daarna volgden flink zonnige stukken en geleidelijk liep de hartslag wat op.

Vorige week liepen we 19,5 km (toen wel heel vroeg om de warmte voor te zijn) en mijn doel was nu om de 21,1 km te lopen. Geen makkelijke opgave met de warmte. Aan de andere kant zou het ook geen makkelijke opgave zijn geweest als we te weinig slaap hadden gehad. Over het algemeen kan ik me daar dan vrij goed bij neerleggen. Het is wat het is en we maken er het beste van.

Op een gegeven moment stelde Hans voor om er een run-dip-run van te maken. Dat klonk heel aanlokkelijk, maar dit wilde ik niet te vroeg doen. Op dat moment liep ik prima en had ik nog niet heel veel last van de warmte. Met nog zo'n 4 km te gaan diende zich weer een mogelijkheid aan om een vaart in de duiken, en toen wilde ik niet meer uit mijn ritme gehaald worden. Op dat moment liepen we over een dijkje met best wat schaduw plekken en merkten we dat de wind best was toegenomen en dat gaf verkoeling. We liepen dus door. Ik merkte dat de benen zwaarder werden en dat is niet gek na 17 á 18 km. Evengoed kon ik nog vrij sterk blijven lopen. 

En zo is het me gelukt om, met die lieve en steunende Hans aan mijn zijde, eindelijk weer een halve marathon te lopen. Ook nog eens in een mooi tempo!

Het is vandaag precies 11 maanden en 1 week na het ongelukje waarbij ik mijn enkel brak en nu kon het weer! Samen! Iets wat vorig jaar zo vanzelfsprekend was. Toen liepen we (bijna) elle zondag deze afstand. In 6 maanden tijd heb ik gestaag opgebouwd van 0 tot 21,1 km, beginnend bij 3x 100 meter.

Wat heb ik genoten van elke nieuwe mijlpaal. Van elk rondje waarbij ik net iets verder kwam. Van de tempo's die geleidelijk ook weer sneller worden. Dat is het voordeel van een tijd niet kunnen doen wat je zo graag doet: daarna waardeer je het extra! Ik voel me een trots en dankbaar mens!