Fit!

Je hebt fit, fitter en super fit!

En hoera, ik ben weer fit!

Wat is het toch fijn om fit te zijn.

Tegelijkertijd weet je eigenlijk nooit precies hoe fit je bent, tot je tegen je grenzen komt van je fitheid.

Nu zit ik op een punt dat ik denk dat ik weer net zo fit ben als ik was voor mijn enkelbreuk. Althans, ik denk er eigenlijk niet zoveel meer over na, maar ik ga er gewoon vanuit dat ik gewoon de dingen kan die ik daarvoor ook kon. En dat is toch nog net niet helemaal zo.

Vorige week was de Dam tot Damloop en ik kon er weer aan meedoen. Zo fijn!

Omdat ik nog steeds in de opbouw ben, wil ik de hoeveelheid kilometers die ik totaal in de week loop, hoog houden, ondanks een evenement.

Zo kwam het dat ik de vrijdag voor de Dam tot Damloop ook 16 kilometer wilde lopen. Gewoon rustig tempo en op lage hartslag. Zo ontspannen mogelijk lopen. Dat lukte en evengoed in de mooie tijd van 1 uur en 48 minuten. Dat geeft wel aan dat ik fit ben. Menigeen zou willen dat ze zo’n tijd kunnen lopen tijdens een evenement!

Twee dagen later dus nog eens 16 kilometer tijdens de Damloop. Mijn plan was om deze niet te pushen in tijd. Vandaag had ik namelijk nog een evenement en die wilde ik graag wel echt snel lopen.

Dus vorige week niet te gek, maar wel een redelijk tempo. Dat lukte eigenlijk heel erg goed. De eerste kilometers waren even wat stijfjes, daarna liep ik een tijd echt lekker.

Bij de 13 kilometer voelden de benen al wat zwaar, maar de laatste 2 kilometers ging ik toch nog even flink versnellen. Het voelt zo fijn om nog even flink tempo te maken en zo tegen het einde nog veel andere lopers in te kunnen halen. En het lukte om sterk te eindigen waardoor ik op de prachtige tijd kwam van 1 uur en 35 minuten.

Top, toch?

Ja, absoluut, alleen merkte ik aan mijn spieren naderhand, dat deze loop er behoorlijk in hakte. Ik had heel veel spiervermoeidheid en ook algehele vermoeidheid. En dat vond ik raar, want ik had alleen de laatste 2 kilometers gepusht in tempo, de rest niet. Tot ik me realiseerde dat ik de vrijdag ervoor ook 16 kilometers had gelopen.

Voorheen draaide ik daar mijn hand niet voor om. Ik weet nog dat we in maart ’24 op de vrijdag zo’n 32 kilometer hadden gelopen en de zondag daarna eerst 4 kilometer heel rustig aan tijdens de Zandvoort Circuit run met onze zoons. En daarna nog 16 kilometer waarbij Hans op zijn eigen, snellere tempo liep en ik samen met mijn dochter op haar tempo. Best snel ondanks harde wind, regen en een stuk over het strand met heel hoog tij (dus door mul zand). Toen hadden we een tijd van 1 uur en 32 minuten. Als ik daar nu aan terug denk, vind ik dat echt ongelooflijk! Zo fit was ik toen dus! Dat is super fit.

En die fitheid heb ik nu dus nog niet.

Is dat erg?

Nee, natuurlijk niet. Het is helemaal niet zo belangrijk en eigenlijk gewoon heel grappig om dat zo te merken. Achteraf moest ik ook best wel erg lachen om mijn verbazing dat ik zo moe was na de Damloop, terwijl dat helemaal niet gek is.

Vandaag stond dus nog een evenement op ons programma.

Afgelopen week had ik nog best even last van vermoeide spieren en met de training van onze leuke club deed ik  niet te gek. Tegen het eind liepen we nog het beruchte kilometertje en die liep ik sneller dan ik eigenlijk van plan was. Dat is de kracht en tegelijkertijd de valkuil van lopen in een club, waarbij je je toch laat opjutten door andere lopers.

Ik had bovendien na de training van een week eerder wat last gekregen van mijn heup. Dat was na de Damloop nog wat erger geworden en nu na de training nog een stuk erger. Het lijkt erop dat het gewricht tussen mijn heiligbeen en mijn bekken, wat vast zit en daar reageren de spieren eromheen ook meteen op met vastzitten. Door middel van veel rekoefeningen ging het gelukkig elke dag weer een beetje beter en gisteren was het zodanig minder, dat ik het aandurfde om vandaag toch te gaan lopen.

De halve marathon van Haarlem gingen we doen. Die hadden we allebei nog niet eerder gelopen.

Ik weet dat ik de afstand nu goed aankan, maar de snelheid was nog even de grote vraag.

Van te voren had ik de stiekeme hoop om het binnen de 2 uur te lopen. Ambitieus inderdaad.

Ik kon dit en ik was benieuwd of ik dit alweer zou kunnen. Maar ik weet ook dat alles dan mee moet zitten. De benen moeten goed voelen, het parcours niet te zwaar en de weersomstandigheden goed.

Met de pijn van mijn heup van afgelopen week wist ik niet of het verstandig was om dit überhaupt te proberen.

Dit was het eerste halve marathon evenement wat we weer liepen sinds mijn revalidatie en Hans en ik wilden deze graag samen oplopen. Hans wilde mij wel pacen op het tempo dat ik graag wilde lopen. We zouden onderweg wel zien welk tempo goed zou voelen.

Het weer was prachtig mooi en niet al te warm. Weinig wind. Perfect dus, hoewel iets koeler nog wat beter zou zijn, maar daar gaan we niet over klagen.

We zaten vrij snel op een redelijk goed tempo. Dat voelde goed. De benen voelden goed en de heup voelde ik amper.

Hans had een paar zware dagen achter de rug en voelde dat deze loop ook voor hem zwaar zou worden. Na de eerste 5 kilometer liepen we echter allebei sterk en voelde het goed.

Ons tempo hadden we nog ietsje opgevoerd en nu was het een kwestie van volhouden. Hans was een fantastische pacer. Hij hield ons tempo heel constant! Dat loopt erg prettig.

We liepen over fietspaden door de duinen naar Bloemendaal aan Zee. Vervolgens naar Zandvoort aan Zee en weer terug naar Overveen en het laatste stuk weer door Haarlem.

In de duinen was het op een gegeven moment heel erg warm. We liepen daar in een soort duinpan, vol in de zon en geen zuchtje wind. We waren net over de helft op 11 km en ik hoorde iemand om ons heen zeggen dat hij nu toch wel echt toe was aan water. Hans en ik hadden gelukkig allebei ons rugzakje op met water, dus we konden drinken wanneer we wilden.

Toch fijn voor de andere lopers dat de volgende post heel dichtbij was. Hans moest even plassen en ik ben even kort gaan wandelen om rustig een bekertje koel water te drinken en een stukje banaan te eten. Er waren ook sponzen met water en die kneep ik in mijn nek uit. Heerlijke verkoeling die ik net goed kon gebruiken.

Opgefrist, gevoed en gelaafd, konden we er weer tegen. Tempo weer oppakken en door.

Er waren af en toe wat klimmetjes en bij een wat langere en hogere klim, rond de 13,5 km zagen we al veel lopers omhoog wandelen. Wij liepen op dat moment nog heel sterk.

Daarna volgden nog een aantal kleine klimmetjes en ook daarbij hetzelfde beeld. Dat voelt dan echt heel fijn, als je merkt dat je de kracht hebt om deze nog goed op te rennen.

Toen we op 18 kilometer zaten kreeg ik het zwaar. Hans ging nog wat versnellen, maar dat lukte me niet meer. We liepen evengoed nog op een heel mooi tempo en ik wist nu dat we met dit tempo en zelfs nog ietsje langzamer, we binnen de 2 uur konden finishen. Dus nu vooral volhouden. Niet luisteren naar de vermoeidheid. Niet teveel voelen in het lijf, maar doorgaan. Niet nadenken, maar blijven doorgaan.

Ook Hans kreeg het nu zwaar, maar vooral mentaal. Ik voelde me mentaal nog vrij sterk. De laatste 2 kilometers sleepten we elkaar erdoorheen. Wat een teamwork!

En eindelijk kwam daar de finish in zicht. Een eindsprint zat er echt niet in, maar tempo volhouden lukte nog wel.

Helaas was het parcours net geen 21,1 km, maar 21,07 dus ik liet mijn horloge nog even doorlopen na de finish tot ik op 21,1 km zat anders is het net geen halve marathon. Onze chiptijd was 1uur 58 minuten en 7 seconden! Mooi binnen de 2 uur! Whoop, whoop! Ik kan het weer! Knallen op een lange afstand!

Het was zwaar, maar alles voelde goed genoeg en ging goed genoeg om mijn wensdoel te kunnen halen!

Het is helemaal niet belangrijk. En toch is het zo ontzettend leuk om te merken wat je kunt en aankunt! Om te voelen dat je weer fit genoeg bent om dit te kunnen!

Morgen heb ik gegarandeerd flinke spierpijn. Dat heb ik er graag voor over. Morgen heb ik ongetwijfeld ook weer last van mijn heup! Ook dat heb ik ervoor over. Ik weet nu wat ik kan doen om het weer soepel en pijnvrij te krijgen.

Komende week geen training met de club en echt even rustig aan om goed te herstellen.

Ik voel me super trots, zowel op mezelf als op mijn lieve Hans.

Wat was het genieten dat we dit weer samen konden doen zo.

Yes, ik ben echt weer fit. En daar voel ik me heel dankbaar voor.